Ενωμένη Ευρωπαϊκή Αριστερά
Βορειοευρωπαϊκή Πράσινη Αριστερά
|
|
H Ευρωπαϊκή Ένωση εκπόνησε το πιο φιλόδοξό της σχέδιο για την οικονομία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το Μάρτιο του 2000, όταν έπειτα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, παρουσίασε τη στρατηγική της Λισαβόνας. Ο νέος στρατηγικός στόχος της Ένωσης για την επόμενη δεκαετία ήταν η ευρωπαϊκή οικονομία να γίνει η ανταγωνιστικότερη και δυναμικότερη οικονομία στον κόσμο. Η στρατηγική αυτή θα επέτρεπε στην Ένωση να φθάσει στην πλήρη απασχόληση και να αυξήσει την κοινοτική συνοχή, μέχρι το 2010. Σε αριθμούς, αυτό σήμαινε ότι το 2010 το ποσοστό απασχόλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση έπρεπε να φτάσει το 70%. Ένα χρόνο ακριβώς μετά, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Στοκχόλμης, η Ένωση πρόσθεσε δύο επιπλέον στόχους στη στρατηγική της Λισαβόνας: το ποσοστό απασχόλησης έπρεπε να έχει αυξηθεί στο 67% μέχρι το 2005 και στο 57% για τις γυναίκες το ίδιο έτος. Για να γίνει κάτι τέτοιο δυνατόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε θεσπίσει, από τον Νοέμβριο του 1997 και τη Σύνοδο Κορυφής του Λουξεμβούργου, την Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Απασχόληση (ΕΣΑ). Ο στόχος τότε ήταν να αναπτυχθεί σημαντικά η απασχόληση μέχρι το 2002, έτος στο οποίο έγινε και η πρώτη αποτίμηση του προγράμματος. Εντούτοις, εκείνη τη χρονιά η στρατηγική της Λισαβόνας γιόρταζε δύο χρόνια ύπαρξης και έτσι αποφασίστηκε η ΕΣΑ να βελτιωθεί με στόχο να αφομοιωθεί στη στρατηγική της Λισαβόνας. Δυστυχώς πολλοί στις Βρυξέλλες πίστεψαν ότι η τελευταία χρεοκόπησε όταν παρουσιάστηκε η ενδιάμεση αναθεώρησή της (λεγόμενη και «έκθεση Κοκ») πέρυσι το Νοέμβριο. Κάτι οι αριθμοί της Eurostat που δεν ήταν ακριβείς, κάτι η χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας από τη Γαλλία και τη Γερμανία και όλη η βάρκα έπαιρνε νερά σε βάρος της απασχόλησης -και της κοινωνικής πρόνοιας- στην Ευρώπη. Τα κράτη-μέλη πήραν λοιπόν το κοινό τους μέλλον στα χέρια τους και αποφάσισαν να θεσπίσουν ένα νέο πλαίσιο για τη δράση της ΕΣΑ βασιζόμενο στην υποχρέωση να καθιερωθεί ένα σύνολο κοινών και αναλλοίωτων στόχων για την πολιτική απασχόλησης μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ο συντονισμός των εθνικών πολιτικών απασχόλησης σε επίπεδο Ε.Ε. επρόκειτο να χτιστεί γύρω από διάφορα συστατικά. Το πρώτο συστατικό είναι οι οδηγίες απασχόλησης, όπου έπειτα από μια πρόταση της Επιτροπής, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα συμφωνεί για μια σειρά οδηγιών που θα καθορίζουν τις κοινές προτεραιότητες για τις πολιτικές απασχόλησης των κρατών-μελών. Το δεύτερο συστατικό είναι τα εθνικά προγράμματα δράσης, όπου κάθε κράτος-μέλος είναι υπεύθυνο για τη σύνταξη ενός ετήσιου εθνικού προγράμματος δράσης που περιγράφει πώς οι προαναφερθείσες οδηγίες θα τίθενται σε εφαρμογή στο εθνικό επίπεδο. Το τρίτο συστατικό είναι η θέσπιση της ιδέας της «κοινής έκθεσης απασχόλησης» με βάση την οποία η Επιτροπή και το Συμβούλιο θα εξετάζουν από κοινού κάθε εθνικό πρόγραμμα δράσης και θα παρουσιάζουν μια κοινή έκθεση απασχόλησης. Η Επιτροπή θα υποβάλει μια νέα πρόταση να αναθεωρήσει τις ευρωπαϊκές οδηγίες απασχόλησης αναλόγως για το επόμενο έτος. Τέλος, το τελευταίο συστατικό είναι η ιδέα των «συστάσεων» όπου το Συμβούλιο μπορεί να αποφασίζει να εκδώσει συγκεκριμένες συστάσεις για ένα συγκεκριμένο κράτος-μέλος, ύστερα από πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Μαζί με αυτά τα μέτρα, ο Επίτροπος, υπεύθυνος για την Απασχόληση κ. Spidla , παρουσίασε την περασμένη εβδομάδα μια σειρά από μέτρα για να μπορέσει η ευρωπαϊκή οικονομία να κάνει βήματα προς τα εμπρός. Ένα από τα τελευταία είναι η αναθεώρηση της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής Απασχόλησης που κατευθύνεται προς τρεις προτεραιότητες: αυξανόμενα ποσοστά απασχόλησης, βελτίωση της προσαρμοστικότητας εργαζομένων και επιχείρησης και μεγαλύτερη επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό. Το 2010 πλησιάζει πολύ γρήγορά. Πρέπει λοιπόν αυτά τα νέα μέτρα να αποδείξουν την αποτελεσματικότητά τους το γρηγορότερο δυνατόν, για να μην επανερχόμαστε σε 2-3 χρόνια με αναθεωρήσεις οικονομικών πολιτικών που από τον πολύ ανασχεδιασμό θα έχουν καταντήσει στάχτη στα μάτια των εργαζομένων εν αναμονή δουλειάς. |
|
Η οδηγία Μπόλκενστάιν[ii], αφορά στην παροχή υπηρεσιών από μία εταιρία σε όλες τις χώρες της ΕΕ και στόχο έχει, στα πλαίσια και των επιταγών της Στρατηγικής της Λισσαβόνας, να λύσει τα χέρια στις επιχειρήσεις και το κεφάλαιο, για την όσο το δυνατόν γι' αυτούς αποδοτικότερη εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητά πλήρη απελευθέρωση στην παροχή υπηρεσιών, προκαλώντας ισχυρές αντιδράσεις της κοινής γνώμης, που βλέπει το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο» να ευτελίζεται όλο και περισσότερο και να απειλούνται ανοιχτά όλα τα κεκτημένα στην εργατική νομοθεσία. Σύμφωνα με την οδηγία Μπόλκενστάιν, μία εταιρία θα έχει δικαίωμα παροχής υπηρεσιών σε όλη την κοινοτική επικράτεια και σε όλους τους τομείς (εμπόριο, οικοδομές, ψυχαγωγία, διαφήμιση, αυτοκίνητα, απασχόληση, ασφαλιστικές υπηρεσίες κ.ά.). Παράλληλα, δίνεται η δυνατότητα στις εταιρείες που θα παρέχουν υπηρεσίες διασυνοριακά, να μην υποχρεούνται να ακολουθούν τη νομοθεσία και τις αρχές (ασφαλιστικές, φορολογικές) της χώρας όπου βρίσκεται ο εργαζόμενος, αλλά της χώρας που θα έχει σαν έδρα η εταιρία. Πράγμα που σημαίνει ότι οι επιχειρήσεις μπορούν να επιλέξουν τη χώρα με τη συμφερότερη γι' αυτούς νομοθεσία - και τη χειρότερη για τους εργαζόμενους - ως έδρα της εταιρίας, με ολέθριες συνέπειες για το εργατικό δυναμικό της. Στα πλαίσια, πάντα, της Στρατηγικής της Λισσαβόνας και των αρχών της ανταγωνιστικότητας, της ανάπτυξης προς όφελος του κεφαλαίου και της γιγάντωσης της οικονομίας, βλέπουμε να αναδύεται ένας εργασιακός μεσαίωνας, που σαν στόχο έχει την κατάργηση κάθε εργασιακού κεκτημένου και τη μετατροπή των εργαζομένων σε σύγχρονους σκλάβους. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε μία προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, μπροστά στις συντονισμένες αντιδράσεις από τους εργαζόμενους και την Ενωμένη Ευρωπαϊκή Αριστερά , δήλωσε ότι θα επανεξεταστεί η οδηγία, ώστε να βρεθεί η κατάλληλη τροποποίησή της, που «θα την καταστήσουν αποδεκτή». Σύμφωνα με την οδηγία «Κάθε Ευρωπαίος δικαιούται να προσφέρει υπηρεσίες σε άλλες χώρες-μέλη, τηρώντας τους νόμους και ρυθμίσεις όχι της χώρας υποδοχής, αλλά της χώρας προέλευσης». Όμως, για να εγκαθιδρυθεί εξομοίωση των συνθηκών προσφοράς, θα έπρεπε να έχει εξασφαλιστεί προγενέστερη εναρμόνιση των εργασιακών, κοινωνικών και νομοθετικών κεκτημένων. Ενόσω οι συλλογικές συμβάσεις διαφέρουν από χώρα σε χώρα, η ελευθερία μετακίνησης με βάση τη χώρα προέλευσης χρησιμοποιείται εκ του πονηρού για την άλωση των οργανωμένων κοινωνικών κεκτημένων. Ο τομέας των υπηρεσιών, που η οδηγία φιλελευθεροποιεί, αφορά 70% της ευρωπαϊκής οικονομίας και 20% του ενδο-κοινοτικού εμπορίου. Με την παραπομπή στη χώρα προέλευσης των επιχειρήσεων, νομιμοποιούνται κοινωνικές «σημαίες ευκαιρίας», εγκαθιδρύεται μειοδοτική κλιμάκωση στα ζητήματα εργασιακής και κοινωνικής πολιτικής, στους τομείς δημόσιων υπηρεσιών, ΜΜΕ, πολιτισμού, υγείας, εκπαίδευσης. Η Ευρώπη, αντί να αναβαθμίζει τα μέλη της, τα ευθυγραμμίζει στο επίπεδο του εταίρου με τις ελάχιστες κοινωνικές κατακτήσεις. Βασικά σημεία - παραδείγματα
Λάβαρο του Νεοφιλελευθερισμού Η οδηγία Μπόλκενσταιν είναι ένας απορρυθμιστικός πυρετός στην καρδιά του ευρω-φιλελεύθερου μοντέλου. Δεν έχει ως στόχο να εναρμονίσει τις νομοθεσίες των κρατών μελών αλλά να τις αποδυναμώσει. Η πρόταση της επιτροπής είναι απαράδεκτη διότι υπονομεύει όλα όσα έχουν θεσπιστεί στην Ευρώπη στον τομέα της επικουρικότητας και της προτεραιότητας των κανόνων της χώρας στην οποία προσφέρονται οι υπηρεσίες. Δημιουργεί τεράστια σύγχυση στον υφιστάμενο κανονισμό και απειλεί σοβαρά να περιορίσει τις αρμοδιότητες των κρατών μελών όσον αφορά τον προσδιορισμό των προϋποθέσεων βάσει του γενικού συμφέροντος, κατόπιν παρακολούθησης της ποιότητας της κοινωνίας και του περιβάλλοντος και στο πλαίσιο της προάσπισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Κατά την άποψη μου, ορισμένα στοιχεία είναι μάλιστα ασύμβατα με τις αντίστοιχες κατευθυντήριες αρχές της Συνθήκης. Η εσωτερική αγορά αφορά τους εργαζομένους, αφορά τα δικαιώματα των εργαζομένων, αφορά την υγεία και την ασφάλεια, αφορά τους όρους διαβίωσης, αφορά τους ηλικιωμένους, αφορά τους νέους, αφορά τα άτομα με ειδικές ανάγκες, αφορά την απασχόληση και την ανεργία, αφορά την κατάρτιση των νέων, των ηλικιωμένων και των ανέργων. Δεν αφορά μόνο τα κέρδη των μεγάλων εταιρειών. Αυτή η πρόταση αλλά και οποιαδήποτε προσπάθεια επαναφοράς της με διακοσμητικές αλλαγές[iii], πρέπει να απορριφθεί διότι, καταστρέφει το κοινωνικό πρότυπο και απειλεί τη κοινωνική συνοχή με την οργάνωση μιας γενικευμένης πρακτικής ντάμπινγκ που θα ασκήσει μια πίεση στις αμοιβές, τις συνθήκες εργασίας, την ασφάλεια και τα περιβαλλοντικά πρότυπα., καθιστά αδύνατο τον έλεγχο της εφαρμογής των κοινωνικών νομοθεσιών για την εγχώρια αγορά ενθαρρύνοντας έτσι την ανάπτυξη μιας μαύρης αγοράς και τον πολλαπλασιασμό των «εμπόρων της μαφίας και των σκλάβων», αποδιαρθρώνει ολόκληρες τις πλευρές της κοινωνικής ασφάλισης, τορπιλίζει την οικονομική και κοινωνική δημοκρατία που εκφράζεται στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, αφού η δύναμη αυτή θα εκμηδενιστεί, μειώνει την ικανότητα των αρχών να ελέγξουν ακόμα την οικονομία ώστε να ληφθούν υπόψη οι περιφερειακές ιδιομορφίες. Τέλος καταργεί έμμεσα τις αρχές διαπραγμάτευσης για το γενικό όφελος και αντίθετα θέλει να εγκαταστήσει μια ελεύθερη «αγορά» ζούγκλα. Περαιτέρω, η νομική βάση της είναι επικίνδυνη αφού,
Η οδηγία αρθρώνεται λεπτομερώς στη γενική συμφωνία για το εμπόριο των υπηρεσιών (General Agreement on Trade Services,GATS) που διαπραγματεύτηκε η ΕΕ με την παγκόσμια οργάνωση εμπορίου. Όλες οι υπηρεσίες που στοχεύονται από την ευρωπαϊκή οδηγία κάτω από την πρόφαση της ολοκλήρωσης της «εσωτερικής αγοράς» θα αποτελέσουν το αντικείμενο αύριο μιας φιλελευθεροποίησης σε μια συνολική κλίμακα στα πλαίσια της γενικής συμφωνίας . Με αυτή την έννοια, αυτή η πρόταση είναι ένα βήμα στην κατεύθυνση της συνολικής ελευθεροποίησης των κοινών αγαθών και των δημόσιων υπηρεσιών. [i]Με αυτά τα λόγια κατέληξε στην εισαγωγική ομιλία του ο Πρόεδρος της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο, Φράνσις Βούρτζ, στις 18 Μαρτίου, σε ημερίδα που οργανώθηκε για την οδηγία στις Βρυξέλλες. [ii] Η οδηγία πήρε το όνομα της από τον τέως Ευρωπαίο Επίτροπο Εσωτερικής Αγοράς, Ολλανδό Φριτς Μπόλκενσταϊν, ο οποίος είχε αρχικά καταθέσει την οδηγία για την απελευθέρωση των υπηρεσιών στην εσωτερική αγορά, όπως είναι η ορθή ονομασία της. [iii] Αν και η οδηγία αποσύρθηκε από την Επιτροπή προσωρινά, αναμένεται σύντομα η επανακατάθεση της. |
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε νέα πρόταση οδηγίας για την πρόσβαση στην αγορά λιμενικών υπηρεσιών, η οποία σύμφωνα με την Eπιτροπή έχει ως στόχο την αύξηση της ανταγωνιστικότητας των κοινοτικών λιμένων και τη συμβολή στη μείωση της συμφόρησης της κυκλοφορίας και της ρύπανσης του περιβάλλοντος με την προώθηση, μεταξύ άλλων, των θαλάσσιων μεταφορών. Με απλά λόγια σημαίνει ότι παραδίδονται στους ιδιώτες η υποδομή, όλες οι λιμενικές λειτουργίες, όπως πλοήγηση, ρυμούλκηση, πρόσδεση και άλλες, καθώς και οι δραστηριότητες των λιμανιών, όπως φόρτωση, εκφόρτωση, αποθήκευση, μεταφόρτωση, εσωτερική μεταφορά και υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών! Η προσπάθεια αυτή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την φιλελευθεροποίηση των λιμενικών υπηρεσιών βρίσκει την ομάδα της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΕΕΑ/ΒΠΑ) κάθετα ενάντια. Η οδηγία αυτή, στοχεύει ουσιαστικά στη μείωση του κόστους εις βάρος της ασφάλειας, της απασχόλησης, των κοινωνικών συνθηκών του προσωπικού και της ποιότητας των υπηρεσιών. Ο Φράνσις Βουρτζ, Πρόεδρος της ομάδας της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς δήλωσε ότι η απόφαση της Επιτροπής να επιμείνει στη ‘φιλελευθεροποίηση’ των λιμανιών είναι ένα πολύ επικίνδυνο σχέδιο το οποίο βρίσκει ενάντιους και τους περισσότερους επαγγελματίες στον τομέα αυτό. Αυτή η πρόταση οδηγίας δείχνει ακόμα μια φορά την προσπάθεια της Επιτροπής να δημιουργήσει μια Ευρώπη της οποίας οι πολίτες δεν έχουν ούτε οικονομικό ούτε κοινωνικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Η Επιτροπή πήρε αυτή την απόφαση χωρίς να συμβουλευτεί ή να καθίσει σε διάλογο με τους άμεσα επηρεαζόμενους. Η οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την απελευθέρωση των λιμενικών υπηρεσιών αποτελεί πρόκληση για τους λιμενεργάτες, τους ναυτεργάτες, και συνολικά όλους τους εργαζόμενους στα λιμάνια και στους συναφείς κλάδους με τη ναυτιλία. Ήδη τα συνδικάτα των εργαζομένων έχουν αποφασίσει να προχωρήσουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις σε περίπτωση που εγκριθεί η πρόταση της Επιτροπής. Οι επιπτώσεις για τους εργαζόμενους αλλά και γενικότερα για την ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα θα είναι αλυσιδωτές και η Ενωμένη Ευρωπαϊκή Αριστερά και το ΑΚΕΛ, βρίσκονται στο πλευρό όλων των επηρεαζόμενων που σίγουρα και δικαίως θα ξεσηκωθούν ενάντια στην απόφαση αυτή. Χρειάζεται άμεση απάντηση: Να αποσυρθεί το νέο πακέτο των αντιλαϊκών μέτρων που περιλαμβάνονται σ’ αυτή την κοινοτική οδηγία. |
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ιδιαίτερα μετά την Άνοιξη του 2004 και με πρόφαση την τρομοκρατική επίθεση των Βάσκων στην Ισπανία, λαμβάνει μια σειρά από μέτρα που παραβιάζουν βασικές ελευθερίες των πολιτών, εγκαθιδρύουν επίσημα μια αστυνομοκρατούμενη κατάσταση και μετατρέπουν ολοένα και περισσότερο, την Ευρωπαϊκή Ένωση σε «φρούριο». Όλα γίνονται στο όνομα του «αγώνα ενάντια στην Τρομοκρατία» ο οποίος συνδέει άμεσα την Ευρωπαϊκή Ένωση με τις ΗΠΑ, η οποίες, απαίτησαν και πέτυχαν την πλήρη υποταγή της Ε.Ε. Οι στρατηγικοί στόχοι της ΕΕ, περιγράφουν ένα πολιτικό πλαίσιο ταυτόσημο με το σκηνικό που ακολούθησε τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στην Νέα Υόρκη, δίνοντας δηλαδή την αίσθηση ότι η ΕΕ βρίσκεται κάτω από συνεχή απειλή τρομοκρατικών επιθέσεων και επομένως παίρνει πρωτόγνωρα μέτρα με βάση το δίκαιο της ανάγκης που θεσμοθετείται, ενώ τέλος, οι πολίτες θα πρέπει να μάθουν να ζουν σε μια περίπου εμπόλεμη κατάσταση όπου όλα επιτρέπονται στο όνομα της «δικής τους ασφάλειας». Ακόμα και οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους... Η πολιτική Ομάδα της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς/Βορειοευρωπαϊκής Πράσινης Αριστεράς (ΕΕΑ/ΒΠΑ) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όχι μόνο διαφωνεί, αλλά έμπρακτα αγωνίζεται για την ανακοπή αυτών των πολιτικών. Η ΕΕ πρότεινε την χρήση βιομετρικών στοιχείων στα διαβατήρια των πολιτών της. Τα πρώτα στοιχεία που θα προστεθούν στα διαβατήρια είναι εκτός από την φωτογραφία, τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατόχου, κατά απαίτηση των ΗΠΑ. Μέσα από την χρήση ενός ειδικού ανιχνευτή όπου θα τοποθετούνται τα βιομετρικά στοιχεία των πολιτών ανοίγει ο δρόμος για ένα πλήρες φακέλωμα και των πολιτικών φρονημάτων, αφού σταδιακά διαφαίνεται ότι η ΕΕ θα προχωρήσει στην καταγραφή του συγγενικού κύκλου, της ίριδας και άλλων χαρακτηριστικών των κατόχων διαβατηρίων. Όλοι θα είναι «ύποπτοι» μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου. Η ΕΕΑ/ΒΠΑ, απορρίπτει σαν θέμα αρχής την γενική ιδέα εισαγωγής βιομετρικών ανιχνευτών τόσο στις θεωρήσεις εισόδου και στις άδειες παραμονής, όσο και στα διαβατήρια της ΕΕ γιατί είναι προφανής ο τεράστιος κίνδυνος προστασίας των προσωπικών δεδομένων ενώ παράλληλα είναι πολύ πιθανές άλλες πολιτικές παρενέργειες από την χρήση τους. Παράλληλα, αφού προηγουμένως εγκρίθηκε από το Συμβούλιο του Ιουνίου, κατατέθηκε μετέπειτα στο Ευρωκοινοβούλιο για συζήτηση το Σχέδιο Δράσης για την μάχη Ενάντια στην Τρομοκρατία, το οποίο εφαρμόζεται ήδη με την κατάθεση από την Επιτροπή διαφόρων κανονισμών στο Ευρωκοινοβούλιο. Ανάμεσα σε άλλα το Σχέδιο προνοεί στενή συνεργασία με το ΝΑΤΟ, προώθηση της συστηματικής ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών των κρατών-μελών με ευνόητες συνέπειες, ανταλλαγή προσωπικών στοιχείων (DNA, δακτυλικών αποτυπωμάτων κλπ), ενώ το κυριότερο περιλαμβάνει πρόνοια ώστε με την υποστήριξη της ανάπτυξης των στρατιωτικών δυνατοτήτων της ΕΕ για τη διαχείριση κρίσεων(«τρομοκρατικών») μέχρι το 2010, να ετοιμαστεί μια «μηχανή» επεμβάσεων παρόμοια με των ΗΠΑ. Η ΕΕΑ/ΒΠΑ, με την πλήρη φυσικά υποστήριξη του ΑΚΕΛ, διαφωνεί με το Σχέδιο Δράσης για την μάχη ενάντια στην Τρομοκρατία. Όχι γιατί η Τρομοκρατικές πράξεις είναι κάτι «καλό», κάθε άλλο, είναι καταδικαστέες, αλλά γιατί ούτε τα κοινωνικά αίτια που προκαλούν την ύπαρξη οργανωμένης Τρομοκρατίας, αντικρίζονται, ούτε προωθούνται τα δικαιώματα των πολιτών, αντίθετα καταπατούνται, αλλά και γιατί προχωρούμε σε μια κατάσταση εκτεταμένης ανασφάλειας αντί ασφάλειας. Ταυτόχρονα, με πρόταση του Συμβουλίου της ΕΕ συζητείται η δημιουργία θεσμικού πλαισίου παρέμβασης της ΕΕ σε τρίτες χώρες με πρόφαση τη δήθεν προστασία ατόμων που η αίτηση τους για πολιτικό άσυλο απορρίπτεται από την ΕΕ. Η πραγματικότητα είναι ότι δημιουργούνται διαδικασίες για συνοπτική μεταφορά των προσφύγων ή μεταναστών πίσω στις χώρες τους όπου θα είναι έρμαιο στη διάθεση εκείνων εξαιτίας των οποίων προσπάθησαν να μεταναστεύσουν. Η Ομάδα της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς αποκηρύσσει των περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών στο όνομα δήθεν της Αντιτρομοκρατίας. Όπως προηγούμενα κατάγγειλε τη δημιουργία Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης με βάση το οποίο, με συνοπτικές διαδικασίες, πολίτες συλλαμβάνονται και εκδίδονται στις ΗΠΑ, έτσι και τώρα αντιστέκεται με αξιοπρέπεια και προς όφελος των λαών της Ευρώπης. Αναπτύσσει δραστηριότητες, προτείνει, αγωνίζεται. Είναι σε αυτά τα πλαίσια άλλωστε που το ΑΚΕΛ μαζί με την πολιτική του Ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο, οργανώνει στις 27 Νοεμβρίου στην ΠΕΟ, σεμινάριο-συζήτηση για την Τρομοκρατία τις Ελευθερίες και τα Πολιτικά Δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. |
|
Η υλοποίηση της ενιαίας αγοράς είχε δυσμενείς επιπτώσεις στις τοπικές οικονομίες. Η ερήμωση των μη ευνοημένων περιοχών, ο αφανισμός βιομηχανιών που συντηρούσαν τοπικές οικονομίες στη Ευρώπη, όπως η σιδηρουργεία, τα ναυπηγεία, τα υφαντουργεία, η εξόρυξη άνθρακα, η μετατόπιση δραστηριοτήτων σε τρίτες χώρες – με φτηνότερο εργατικό δυναμικό- και η απελευθέρωση των συναλλαγών, συνέτειναν στην διεύρυνση των τοπικών διαφορών. Αν και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα από τα πλουσιότερα μέρη του κόσμου, υπάρχουν μεταξύ των περιφερειών της καταφανείς εσωτερικές ανισότητες εισοδημάτων και ευκαιριών. Η είσοδος 10 νέων κρατών μελών το Μάιο του 2004, τα εισοδήματα των οποίων είναι πολύ χαμηλότερα από το μέσο όρο της ΕΕ, διεύρυνε αυτές τις διαφορές. Η περιφερειακή πολιτική μεταφέρει πόρους από τις εύπορες στις φτωχότερες περιφέρειες. Αποτελεί ένα μέσο οικονομικής αλληλεγγύης για την οικονομική ολοκλήρωση με στόχο την οικονομική και οικονομική συνοχή. Η έννοια της οικονομικής συνοχής εισήχθη με την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986) και από τη Συνθήκη της Ένωσης (1992), αποτελεί έναν από τους τρεις άξονες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, μαζί με την Ενιαία Αγορά και την Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση. Η προσπάθεια συνοχής αποτελεί ακόμα και σήμερα προτεραιότητα, που με όρους του προϋπολογισμού σημαίνει : η διαρθρωτική πολιτική αντιπροσωπεύει το δεύτερο τομέα δαπανών της Ένωσης μετά την κοινή γεωργική πολιτική. Οι ανισότητες οφείλονται σε διάφορες αιτίες. Μπορεί να απορρέουν από μόνιμα μειονεκτήματα που οφείλονται στην απομονωμένη γεωγραφική θέση ή σε πιο πρόσφατες κοινωνικές και οικονομικές αλλαγές, ή σε συνδυασμό αυτών των δύο στοιχείων. Ο αποδυναμωμένος κοινωνικός ιστός, τα χαμηλής ποιότητας σχολεία, η υψηλή ανεργία και οι ακατάλληλες υποδομές είναι συχνά αποτέλεσμα αυτών των μειονεκτημάτων. Η πολιτική της ΕΕ για τη μείωση των περιφερειακών ανισοτήτων βασίζεται σε τέσσερα Διαρθρωτικά Ταμεία και το Ταμείο Συνοχής: - το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης - το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο· - το τμήμα του Κοινού Γεωργικού Ταμείου που είναι αφιερωμένο στην αγροτική ανάπτυξη - τη χρηματοδοτική στήριξη των αλιευτικών κοινοτήτων που αποτελεί μέρος της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής (ΚΑΠ).
Τα ταμεία
αυτά θα πληρώσουν, μεταξύ 2000 και 2006, περίπου 213 δισεκατομμύρια Ευρώ,
ή χονδρικά το ένα τρίτο των συνολικών δαπανών της ΕΕ. Με τη διεύρυνση όμως η έκταση και ο πληθυσμός της Ένωσης αυξήθηκαν κατά 20% ενώ το ΑΕγχΠ αυξήθηκε λιγότερο από 5%. Το ΑΕγχΠ των νέων μελών κυμαίνεται από το 72% περίπου του μέσου όρου της Ένωσης, έως το 35-40% στις χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία) Η Κύπρος θα τύχει χρηματοδότησης από τα διαρθρωτικά ταμεία μεταξύ άλλων από το λεγόμενο στόχο 2[1], το στόχο 3[2], το ταμείο για την Αλιεία, το ταμείο συνοχής και από 2 κοινοτικές πρωτοβουλίες, το Interreg 2[3] και το Equal.[4] Το ποσό που θα διατεθεί για την Κύπρο για την περίοδο 2004-2006 από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης ανέρχεται σε 24.9 εκ. Ευρώ, από το Ευρωπαικό Κοινωνικό ταμείο σε 19.5 εκ. Ευρώ, από το Χρηματοδοτικο μέσο προσανατολισμού της Αλιείας 3 εκ. Ευρώ και από το Ταμείο Συνοχής 29 εκ. Ευρώ. Όλα τα έργα που θα συγχρηματοδοτηθούν με δημόσιες δαπάνες περιλαμβάνονται στο Στρατηγικό Σχέδιο Ανάπτυξης 2004-2006 που διαμορφώθηκε ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την συμμετοχή της Κύπρου στο τρέχον πρόγραμμα δράσης των Διαρθρωτικών ταμείων που καλύπτει την περίοδο 2000-2006. Η Ενωμένη Ευρωπαική Αριστερά/ Βόρεια Πράσινη Αριστερά και το ΑΚΕΛ υποστηρίζουν σταθερά την εναρμονισμένη ανάπτυξη και την μείωση των τοπικών διαφορών για την ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής αν και η διαπίστωση της διατήρησης των σχετικών ανισοτήτων στο εσωτερικό των κρατών μελών συνιστά σαφή απόδειξη των υφισταμένων ελλείψεων όσον αφορά την εκτέλεση των Διαρθρωτικών Ταμείων και του Ταμείου Συνοχής. Η διαρθρωτική πολιτική της ΕΕ όπως εφαρμόζεται σήμερα έχει περιορισμένα αποτελέσματα αφού ουσιαστικά αποτελεί την έκφραση κοινωνικής πολιτικής του οικονομικού μοντέλου του ελεύθερου ανταγωνισμού. Με την διεύρυνση προκύπτει επιτακτικά η ανάγκη αλλαγής των υφιστάμενων κριτηρίων παροχής των κονδυλίων έτσι που να λαμβάνεται υπόψη η αύξηση των κοινωνικοοικονομικών αποκλίσεων στις 25 χώρες μέλη που διευρύνεται σε σημείο που να αφήνει εκτός κριτηρίων περιφέρειες που θα εξακολουθούν να έχουν τα ίδια διαρθρωτικά προβλήματα. Η ΕΕΑ κρίνει ότι ήρθε η στιγμή να ανατεθεί σε μία μόνο αρχή και σε έναν μόνο υπουργό σε κάθε κράτος μέλος η πλήρης ευθύνη των Διαρθρωτικών Ταμείων, προκειμένου να βελτιωθεί ο συντονισμός μεταξύ των πολυάριθμων ενεχομένων υπηρεσιών σε κοινοτικό, εθνικό και περιφερειακό επίπεδο. Πιστεύει ότι πρέπει να εντατικοποιηθούν οι προσπάθειες για την επίτευξη της σύγκλισης των φτωχών και των πλούσιων περιφερειών με την αύξηση των κονδυλίων των διαρθρωτικών ταμείων - που είχαν ήδη μειωθεί για το 2000-2006 από 0,46% σε 0,31% του ΑΕΠ της ΕΕ. Εργάζεται προς την κατεύθυνση της αλλαγής της φιλοσοφίας των διαρθρωτικών ταμείων, από τον επικουρικό χαρακτήρα που έχουν σήμερα σε μέσο πραγματικής προώθησης της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης και για να καταστούν πραγματική εργαλείο κοινωνικής πολιτικής και εξισορρόπησης των ανισοτήτων μεταξύ χωρών αλλά και περιφερειών. Υποστηρίζει έντονα την ενεργότερη εμπλοκή των συνδικαλιστικών και επαγελματικών οργανώσεων και των τοπικών αντιπροσώπων στην διαχείριση των κονδυλίων έναντι της κεντρικής διοίκησης, ένα βήμα που θα συμβάλει στον εκδημοκρατισμό της διαχείρισης τους. Η ομάδα επισημαίνει την ανυπαρξία μέχρι σήμερα της ενσωμάτωσης της ισότητας ανδρών και γυναικών στις ενέργειες που συγχρηματοδοτούνται από τα διαρθρωτικά ταμεία. Επιμένει στην ανάγκη όπως καινοτόμες προσεγγίσεις χρησιμοποιηθούν για την υπογράμμιση περιφερειακών ιδιαιτεροτήτων και χαρακτηριστικών που συμβάλλουν, με την προσφορά μόνιμων θέσεων εργασίας, στην παραμονή των πολιτών στον τόπο τους. Διαπιστώνει ότι σύμφωνα και με την Τρίτη έκθεση σχετικά με την οικονομική και κοινωνική συνοχή οι περιφερειακές ανισότητες από άποψη απασχόλησης παραμένουν έντονες. Στις χώρες της συνοχής η απασχόληση κατά τη δεκαετία που πέρασε αυξήθηκε. Έντονα στην Ισπανία και στην Ιρλανδία, σε μικρότερο βαθμό στην Πορτογαλία και στην Ελλάδα. Στη νότιο Ιταλία, το έτος 2002 μόνο το 43% των προσώπων σε ηλικία εργασίας κατείχαν κάποια θέση απασχόλησης. Στα δέκα νέα κράτη μέλη η οικονομική αναδιάρθρωση της γεωργίας και των παραδοσιακών βιομηχανικών κλάδων επιφέρει αύξηση της ανεργίας: 56% των προσώπων σε ηλικία εργασίας κατέχουν θέση απασχόλησης έναντι 64% στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ΕΕΑ/ΠΒΧ και το ΑΚΕΛ υποστηρίζουν ότι όλα τα χρηματοδοτικά μέσα πρέπει να ενσωματωθούν σε μια κοινή ευρωπαϊκή περιφερειακή πολιτική η οποία θα προσανατολίζεται προς τη βιωσιμότητα, την ενίσχυση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και ιδίως τη δημιουργία μόνιμων και οικονομικά βιώσιμων θέσεων εργασίας, βασισμένων στις δεξιότητες. Η χρήση των διαρθρωτικών ταμείων πρέπει να καταστεί πιο δίκαιη και αποτελεσματική, να επικεντρωθεί σε συγκεκριμένες γεωγραφικές ζώνες και να βελτιωθεί το σύστημα κατανομής τους έτσι που να επιτευχθούν πραγματικές συγκλίσεις στην ποιότητα ζωής όλων των πολιτών της Ένωσης και όχι σύγκλιση των τοπικών οικονομιών σε αριθμητικούς όρους που να συμβάλλει στην ευημερία και εύρυθμη λειτουργία του συστήματος της ελεύθερης αγοράς αλλά όχι της ευημερίας των Ευρωπαίων. [1] Ο στόχος 2 συμβάλει στη στήριξη της οικονομικής και κοινωνικής μετατροπής των περιοχών με διαρθρωτικά προβλήματα. Ο στόχος αυτός συγκεντρώνει περιοχές που αντιμετωπίζουν πρόβλημα οικονομικής διαφοροποίησης, τις περιοχές όπου συμβαίνουν οικονομικές μεταβολές, τις παρακμάζουσες αγροτικές περιοχές, τις περιοχές που αντιμετωπίζουν κρίση και εξαρτώνται από την αλιεία καθώς και τις αστικές συνοικίες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες. 18% κατ΄ ανώτατο όριο του πληθυσμού της Ένωσης καλύπτεται από τον εν λόγω στόχο. [2] Ο στόχος 3 συγκεντρώνει όλα τα μέτρα υπέρ της ανάπτυξης των ανθρωπίνων πόρων. Αποτελεί το πλαίσιο αναφοράς όλων των μέτρων, που λαμβάνονται για τη νέα ρύθμιση που αφορά την απασχόληση στο πλαίσιο της συνθήκης του Άμστερνταμ, και της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την απασχόληση. [3] INTERREG III : στόχος του είναι να προωθήσει τη διασυνοριακή, διακρατική ή διαπεριφερειακή συνεργασία |
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αριθμεί σήμερα 450 εκατομμύρια καταναλωτές. Τα κράτη έχουν χαράξει πολιτικές με στόχο την υπεράσπιση των ειδικών συμφερόντων των καταναλωτών, των οποίων ο οικονομικός και πολιτικός ρόλος είναι πρωταρχικός στην κοινωνία. Αναγνωρίζοντάς τους ένα ορισμένο αριθμό θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα κράτη εφαρμόζουν πολιτικές με σκοπό τη μείωση των ανισοτήτων, την καταπολέμηση των αθέμιτων πρακτικών, την προαγωγή της υγείας και της ασφάλειας και τη βελτίωση του επιπέδου της ζωής γενικότερα. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων αυτών αντανακλούν τις διαφορές στα συστήματα έννομης τάξης, στις κοινωνικοπολιτιστικές παραδόσεις, στα θεσμικά και πολιτικά πλαίσια.. Η ύπαρξη αυτής της διαφοροποίησης κανονιστικών πλαισίων και δομών δικαιολογεί τη χάραξη μιας πολιτικής σε κοινοτικό επίπεδο, προκειμένου οι καταναλωτές να έχουν επαρκή εμπιστοσύνη για να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στην ενιαία αγορά, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα ένα υψηλό επίπεδο προστασίας. Το Κοινοτικό Δίκαιο για την Προστασία του Καταναλωτή μπορεί να μην είναι στο επιθυμητό επίπεδο προστασίας και εναρμόνισης αλλά καλύπτει σήμερα ένα ευρύ φάσμα των συμφερόντων του καταναλωτή και κατοχυρώνει σε αυτόν κάποια βασικά δικαιώματα.. Η πολιτική για τους καταναλωτές αποτελεί μέρος του στρατηγικού στόχου της Ένωσης να βελτιώσει την ποιότητα ζωής όλων των πολιτών της. Εκτός όμως από την άμεση ενέργεια για την προστασία των δικαιωμάτων τους, η Ένωση πρέπει να εξασφαλίζει την ενσωμάτωση των συμφερόντων τους σε όλους τους σχετικούς τομείς της κοινοτικής νομοθεσίας. Καθώς η ενιαία αγορά και το ενιαίο νόμισμα επεκτείνουν τα σύνορα του εμπορίου, καθώς η χρήση του Διαδικτύου και του ηλεκτρονικού εμπορίου αυξάνεται και ο τομέας των υπηρεσιών διευρύνεται, είναι σημαντικό να επωφελείται το σύνολο των 450 εκατομμυρίων πολιτών της διευρυμένης Ένωσης από το ίδιο υψηλό επίπεδο προστασίας του καταναλωτή. Ωστόσο η νομοθεσία δεν είναι το μοναδικό μέσο. Άλλοι τρόποι είναι η από κοινού ρύθμιση μεταξύ καταναλωτικών και επιχειρηματικών οργανώσεων καθώς και μέσω κατευθυντήριων γραμμών ορθής πρακτικής. Οι οργανώσεις καταναλωτών, οι οποίες γνωρίζουν τα δικαιώματα του πολίτη και μπορούν να τα επικαλεσθούν στην πράξη, καλούνται επίσης να διαδραματίσουν εξέχοντα ρόλο, ιδίως στα νέα κράτη μέλη. Μια πολιτική για τους καταναλωτές σε επίπεδο ΕΕ αποτελεί απαραίτητο συμπλήρωμα της εσωτερικής αγοράς. Εάν η ενιαία αγορά λειτουργήσει σωστά, θα ενισχύσει την εμπιστοσύνη του καταναλωτή και θα έχει θετικό αντίκτυπο στον ανταγωνισμό και στις τιμές προς όφελος όλων των πολιτών της ΕΕ. Ωστόσο, οι καταναλωτές πρέπει να είναι πεπεισμένοι ότι διαθέτουν επαρκή και ακριβή πληροφόρηση πριν προβούν σε αγορές και να έχουν σαφή νόμιμα δικαιώματα σε περίπτωση που οι συναλλαγές δεν εξελιχθούν ομαλά. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητοι εναρμονισμένοι κανόνες για να εξασφαλίζουν στους πολίτες κατάλληλο επίπεδο προστασίας Η πολιτική για τους καταναλωτές της ΕΕ έχει διαγράψει μακρά πορεία από την έγκριση του πρώτου προγράμματος για την ενημέρωση και την προστασία των καταναλωτών το 1975. Έχει ληφθεί σειρά μέτρων για την εξασφάλιση των ευρύτερων συμφερόντων των καταναλωτών σε τομείς όπως:
Η ομάδα της Ενωμένης Ευρωπαικής Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο και το ΑΚΕΛ, είναι προσηλωμένοι στην ενίσχυση της προστασίς των καταναλωτών, στην προώθηση των συμφερόντων τους και στην προστασία της υγείας τους. Η ΕΕΑ θα επιθυμούσε να δει μία πολιτική για τους καταναλωτές περισσότερο επικεντρωμένη στην προστασία των οικονομικών συνφερόντων παρά στην ενίσχυση του συστημάτος των διασυνοριακών συναλλαγών απλά και μόνο προς όφελος της ενιαίας αγοράς του κεφαλαίου. Υποστηρίζει την εναρμόνιση των νομοθεσιών αν και επισημαίνει ότι η εναρμόνιση δεν πρέπει να οδηγήσει στην πτώση του επιπέδου προστασίας έναντι αθέμιτων εμπορικών πρακτικών από το σημείο στο οποίο έχει φθάσει χάρη στα νομικά μέσα των επί μέρους κρατών μελών. Επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συνεχίζει να αγνοεί επιδεικτικά το άρθρο 153 της ΣΕΕ (Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης) που αφορά την προστασία των καταναλωτών, το οποίο ελάχιστά χρησιμοποιήθηκε ως νομική βάση για την σύνταξη οδηγιών ή κανονισμών αν και θεωρείται η πιο σαφής νομική βάση της προστασίας του καταναλωτή αφού επιβάλλει πως κατά την διαμόρφωση οιονδήποτε άλλων κοινοτικών πολιτικών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η προστασία της υγείας, της ασφάλειας και των οικονομικών συμφερόντων του καταναλωτή. Η ΕΕΑ εκφράζει την δυσαρέσκεια της για την τακτική της Επιτροπής. Η πολιτική τηε Ε.Ε. πρέπει να εγγυάται τις βασικές προδιαγραφές υγείας και ασφάλειας έτσι ώστε οι καταναλωτές, να είναι βέβαιοι ότι τα προϊόντα που αγοράζουν είναι ασφαλή και ότι προστατεύονται από αθέμιτες και καταχρηστικές πρακτικές εκ μέρους των πωλητών. Πρέπει να παρέχει τη δυνατότητα στους καταναλωτές να κατανοούν τις πολιτικές που τους αφορούν και να συμβάλλουν στη διαμόρφωση αυτών των πολιτικών Πρέπει να διαμορφώνει συνεκτικό και κοινό περιβάλλον σε όλη την Ένωση ώστε οι καταναλωτές να έχουν εμπιστοσύνη στις διασυνοριακές αγορές Πρέπει να εξασφαλίζει ότι οι ανησυχίες των καταναλωτών ενσωματώνονται σε όλο το φάσμα των σχετικών τομέων πολιτικής της ΕΕ, από το περιβάλλον και τις μεταφορές έως τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες και τη γεωργία. Πρέπει, εν κατακλείδι, να διασφαλιστεί η εναρμόνιση της νομοθεσίας αλλά κυρίως η εφαρμογή της όπως και των πολιτικών προστασίας των καταναλωτών σε όλα τα κράτη μέλη, έτσι ώστε ο πολίτης να τυγχάνει της ίδιας αντιμετώπισης σε όλη την επικράτεια τως Ε.Ε. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει πρώτα να μπεί ψηλά στην ατζέντα της Επιτροπής η ανάγκη ενίσχυσης και ενοποίησης του Ευρωπαικού δικαίου για την προστασία των καταναλωτών, κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει τώρα. Ας θυμηθεί λοιπόν η Ευρωπαική Επιτροπή το άρθρο 2 της Συνθήκης που αναφέρει πως «..Η κοινότητα έχει ως αποστολή με την δημιουργία κοινής αγοράς (...) την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και της ποιότητας ζωής, την οικονομική και κοινωνική συνοχή...». |
|
Το κοινωνικο-οικονομικό χάσμα μεταξύ του πλούσιου Βορρά και του ενδεή Νότου στην Μεσόγειο, είναι ένα θέμα που αφορά άμεσα την Ένωση αφού αυτό το χάσμα οδηγεί αναπόφευκτα σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα για ολόκληρη την Μεσογειακή λεκάνη. Σε μία προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα διαρθρωτικά προβλήματα της περιοχής και να ενισχυθεί η συνεργασία μεταξύ τους αλλά και με την ΕΕ, δημιουργήθηκε η λεγόμενη Ευρωμεσογειακή συνεργασία. Προβλήματα όπως αυτό της μετανάστευσης που προήλθε από την δημογραφική πίεση αλλά και την ένδεια στις χώρες της Νότιας Μεσογειακής όχθης έπρεπε να αντιμετωπιστεί όχι με την λογική της καταστολής και με διαρκώς εντεινόμενους ελέγχους στην νότια περίμετρο της ΕΕ, όπως γινόταν στο παρελθόν αλλά με προσπάθειες για την δημιουργία τέτοιων κοινωνικοοικονομικών συνθηκών ώστε ο πληθυσμός να μην καταφεύγει στην μετανάστευση ως τη μόνη διέξοδο στα προβλήματα του. Στόχος της Ευρωμεσογειακής συνεργασίας, μεταξύ 15 κοινοτικών και 12 μεσογειακών εταίρων, είναι η διατήρηση της ειρήνης και ασφάλειας στη Μεσόγειο, καθώς και η δημιουργία στην περιοχή, μέχρι το 2010, Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών, μέσω : α) χρηματοδοτικής βοήθειας της Ε.Ε. για τη στήριξη των προσπαθειών που καταβάλλουν οι Τρίτες Μεσογειακές Χώρες για τη μεταρρύθμιση των οικονομικών, κοινωνικών και διοικητικών τους δομών (β) σύναψης διμερών Ευρωμεσογειακών Συμφωνιών Σύνδεσης, που αντικαθιστούν τις, από το 1976, διμερείς Συμφωνίες Συνεργασίας ΕΕ - Τρίτων Μεσογειακών Χωρών. γ) ενός Ευρωμεσογειακού Χάρτη για την ειρήνη και τη σταθερότητα Η Διακήρυξη της Βαρκελώνης (Νοέμβριος 1995), που αποτελεί τη βάση των ευρωμεσογειακών σχέσεων και δρομολογεί την λεγόμενη Διαδικασία της Βαρκελώνης, περιέχει τρεις τομείς δράσης: (α) τον πολιτικό και ασφάλειας (μεταξύ άλλων, αναφορές στα δικαιώματα του ανθρώπου, τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, την ανάγκη σχέσεων καλής γειτονίας κλπ), (β) τον οικονομικό-χρηματοδοτικό και (γ) τον ανθρώπινο, κοινωνικό και πολιτιστικό (ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην ανάπτυξη της "κοινωνίας των πολιτών", που αποτελεί μοχλό της ουσιαστικής υλοποίησης της Ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης). Οι θέσεις της Ενωμένης Ευρωπαϊκής Αριστεράς και του ΑΚΕΛ για την Ευρωμεσογειακή συνεργασία θίγουν συγκεκριμένα ζητήματα διαδικασίας αλλά και ουσίας: Η ΕΕΑ θεωρεί ότι η νέα αναθεωρημένη διαδικασία της Βαρκελώνης πρέπει να βασίζεται κυρίως στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, στο δημοκρατικό κοινοβουλευτικό διάλογο και στις αρχές της αλληλεγγύης και της ισοτιμίας. Διαπιστώνει ότι παρατηρείται απαράδεκτη ασυνέπεια στην πολιτική και οικονομική ατζέντα της Ένωσης, μεταξύ αφενός της απόλυτης προτεραιότητας που δίδεται στη διεύρυνση με τις χώρες της Βόρειας, Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και αφετέρου της προσοχής που αποδίδεται στη διαδικασία της Βαρκελώνης, η οποία δεν σημείωσε ακόμη σημαντική πρόοδο κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών. Κρίνει ότι πρέπει να αναθεωρηθεί ο ρόλος της Ένωσης στις διαπραγματεύσεις ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή και να της αναγνωρισθεί ένας πραγματικά πολιτικός ρόλος. Επαναλαμβάνει την πεποίθησή της ότι η Διαδικασία της Βαρκελώνης αποσκοπεί στη δημιουργία κοινού χώρου που θα βασίζεται στο σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου, της ελευθερίας του ατόμου και των δημοκρατικών αρχών. Επισημαίνει ότι η δημιουργία Ευρωμεσογειακής Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης μπορεί να δημιουργήσει νέα και γνήσια δυναμική που θα οδηγήσει σε συγκεκριμένες αλλαγές όσον αφορά την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες της περιοχής. Επιμένει στην ανάγκη να πραγματοποιηθεί ενδιάμεση αξιολόγηση του άρθρου 2 όλων των συμφωνιών σύνδεσης με τις μεσογειακές χώρες προκειμένου να αξιολογηθεί το κατά πόσον η τήρηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου, και συγκεκριμένα εκείνα των γυναικών, καθώς και των δημοκρατικών αρχών εφαρμόζεται στο ακέραιο στις συμφωνίες αυτές ζητεί την θέσπιση ειδικών μηχανισμών που θα επιτρέψουν την ουσιαστική και πιο αποτελεσματική εφαρμογή της ρήτρας των δικαιωμάτων του ανθρώπου η οποία αναγράφεται στις ευρωμεσογειακές συμφωνίες σύνδεσης. Τονίζει την ανάγκη ταχείας έγκρισης του Ευρωμεσογειακού Χάρτη Ειρήνης και Σταθερότητας. Εργάζεται προς την κατεύθυνση πραγματοποίησης μελέτη σκοπιμότητας προκειμένου να εκτιμηθεί ο κοινωνικός και περιβαλλοντικός αντίκτυπος των οικονομικών μέτρων που προβλέπονται στη ζώνη των ελεύθερων συναλλαγών για την καλύτερη διαχείριση των προβλημάτων και των απειλών που αντιμετωπίζει η εν λόγω περιοχή, όπως είναι τα προβλήματα της δημόσιας υγείας, η διαχείριση των υδάτων, η ρύπανση, η απερήμωση, η ταχεία ανάπτυξη του τουρισμού καθώς και η δημογραφική πίεση Επιμένει στην ανάπτυξη προβληματισμού σχετικά με την χάραξη γεωργικής πολιτικής για την Ευρωμεσογειακή ανάπτυξη, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο γεωργικός τομέας ενέχει σημαντικές κοινωνικές, εδαφικές και περιβαλλοντικές διαστάσεις. Η Μεσόγειος αποτελεί πεδίο στρατηγικής σημασίας για μία σειρά από ζητήματα όπως, η ειρήνη, η ασφάλεια, ο αφοπλισμός, η δημοκρατία, η ανάπτυξη, η κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η καταπάτηση τους, η θέση της γυναίκας, οι μειονότητες και οι εθνικές ταυτότητες, η μισαλλοδοξία και ο φανατισμός. Η ομάδα της ΕΕΑ/ΠΒΧ και το ΑΚΕΛ ασκούν έντονη κριτική στις προσπάθειες για εφαρμογή στις μεσογειακές χώρες της φιλελεύθερης λογικής της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, με συμφωνίες σύνδεσης βασισμένες στο ελεύθερο εμπόριο, την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων που απαιτούν «οικονομικές και κοινωνικές προσαρμογές». Εμείς υποστηρίζουμε αντιθέτως την πραγματική συνεργασία που στόχο έχει την δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη, που να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των λαών και να σέβεται την ταυτότητα τους. Θέτουμε ως προτεραιότητα την ενίσχυση της περιφερειακής συνεργασίας σχετικά με τις εμπορικές συναλλαγές, όπως επίσης και στους τομείς της οικονομίας, της τεχνολογίας, του πολιτισμού και της διακίνησης των ατόμων. Αγωνιζόμαστε για να προωθήσουμε θεμελιώδη κοινωνικά δικαιώματα, αναφορικά με τα δικαιώματα των συνδικάτων και των δημοκρατικών δυνάμεων και την ευρύτερη ανάμιξη τους στην παρακολούθηση της εφαρμογής των συμφωνιών σύνδεσης. Εργαζόμαστε όπως αποτελέσει η νέα Ευρωμεσογειακή Κοινοβουλευτική Συνέλευση ενεργό μέρος στη συζήτηση για την παρακολούθηση της Ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατία και τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΠΔΔΑ). |
