Oικοσελίδα  Ομιλίες Στελεχών  Επικήδειος Λόγος που εκφωνήθηκε από τον ΓΓ της ΚΕ ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού στην κηδεία του Γιαννάκη Αγαπίου

Από την Πέμπτη, το Λαϊκό Κίνημα, η Λεμεσός κι όλη η Κύπρος, θρηνούν για τον αδόκητο χαμό, ενός ακριβού κι αγαπημένου τους ανθρώπου˙ του Γιαννάκη Αγαπίου. Ο Γιαννάκης  έφυγε από τη ζωή. Όμως η παρουσία και η μνήμη του θα ζει για πάντα στις καρδιές μας. Θα τις γεμίζει με την εικόνα του πρόσχαρου, του πηγαίου, του ήρεμου ανθρώπου.

 

Ποιος άραγε γνώρισε τον Γιαννάκη και δεν συνειδητοποίησε από τα πρώτα λεπτά ότι οι λέξεις εντιμότητα και ανθρωπιά, συναντιόντουσαν στο πρόσωπο του; Τίμιος νομικός, συνειδητός υπηρέτης των ιδανικών της Αριστεράς, ανθρωπιστής πάνω απ’ όλα, ο Γιαννάκης λες και γεννήθηκε για να υπηρετεί το κοινό καλό παλεύοντας αδιάκοπα. Από τα παιδικά του χρόνια πάλευε με τη φτώχια και την ανέχεια. Πάλεψε και με την κοινωνική αδικία, την εκμετάλλευση, τις κακουχίες και τις αντιξοότητες που κυνηγούσαν το Λαϊκό Κίνημα σε δύσκολες εποχές. Για πάνω από πενήντα χρόνια βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του Λαϊκού Κινήματος που τόσο αγάπησε. Ακούραστος μέχρι το τέλος, χωρίς ποτέ να λείψει από τους αγώνες του Κόμματος και πάντοτε συνεπής και αφοσιωμένος στις αρχές και στις αξίες του.

 

Οργανώθηκε στο Κίνημα από τα μαθητικά του χρόνια. Οι μεγάλοι εργατικοί αγώνες στα τέλη της δεκαετίας του ’40 τον ενέπνευσαν και τον ενέταξαν σε αυτό που ο ίδιος αποκάλεσε «ένα κόσμο που ήταν πολιτικό και επαναστατικό σχολείο για νέους αγώνες». Πέτυχε σε αυτούς τους αγώνες από την πρώτη στιγμή. Από τα πρώτα χρόνια της δράσης του, τιμήθηκε με βραβείο του Παγκύπριου Συμβουλίου Ειρήνης. Ανακηρύχτηκε Παρτιζάνος της Ειρήνης, αφού συγκέντρωσε 1400 υπογραφές για την ειρήνη από κατοίκους των απομακρυσμένων περιοχών της Πάφου. Την ίδια περίοδο και γι΄αυτή του τη δράση τιμήθηκε και από το Κόμμα, με το οποίο συνδέθηκε ως κομματικό μέλος. Πόση, στ΄αλήθεια, καταξίωση είναι να μιλάς στη συνείδηση του αρκάτη, του αγρότη, του μισταρκού και να την κερδίζεις;

 

Αυτό πέτυχε ο Γιαννάκης από την αρχή της πολιτικής του δράσης. Με την ίδια πειθώ κέρδισε την εκτίμηση στα χρόνια που ακολούθησαν και των πολιτικών αντιπάλων αλλά και των συναδέλφων του νομικών και πολιτικών, όπου και αν βρισκόταν,  είτε στα εργοστάσια και στα χωράφια, είτε στα διεθνή φόρα.  

 

Ως παιδί φτωχής και πολυμελούς αγροτικής οικογένειας, έπρεπε να δουλέψει πολύ σκληρά για να καταφέρει να σπουδάσει στο Λονδίνο. Ανέπτυξε όμως ταυτόχρονα, έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ως ένα από τα πρώτα στελέχη του φοιτητικού κινήματος.  Από τότε, ο Γιαννάκης φάνηκε ότι ήταν ένα ελπιδοφόρο στέλεχος για την Αριστερά της Κύπρου, ένας αγνός και ανιδιοτελής αγωνιστής. Ειδικά εκείνα τα δύσκολα χρόνια που οι αποικιοκράτες έριξαν στην παρανομία το ΑΚΕΛ, ο Γιαννάκης υπήρξε το σταθερό στήριγμα των συντρόφων του που καταδιώκονταν, όντας ο σύνδεσμος του Κόμματος με τα στελέχη της Κ.Ε. που βρέθηκαν στο εξωτερικό.

 

Επιστρέφοντας στην Κύπρο συνέχισε την έντονη δράση του. Πρώτα ως ιδρυτικό στέλεχος της ΕΔΟΝ, έπειτα ως πρόεδρος της ΕΔΟΝ Λεμεσού αλλά και ως στέλεχος του ΑΚΕΛ. Ο αείμνηστος Γιαννάκης πρόσφερε ανελλιπώς το παρόν του στους αγώνες της Αριστεράς, όλα τα χρόνια της πολιτικής του δράσης. Εργάστηκε σκληρά και ήταν πάντοτε στην πρώτη γραμμή των πολιτικών, των εκλογικών μαχών του Κόμματος αλλά και των αγώνων του κυπριακού λαού γενικότερα. Από το 1960 και έπειτα σήκωνε στις πλάτες του μαζί με τους υπόλοιπους συντρόφους του το βάρος όλων ανελλιπώς των προεκλογικών εκστρατειών, συμβάλλοντας έτσι στην ενδυνάμωση του ΑΚΕΛ και στη μαζικοποίηση του.

 

Η κυπριακή κοινωνία εκτίμησε αυτήν του την αγωνιστικότητα. Τον εκτίμησε ως έγκριτο νομικό, ως δραστήριο, ευαίσθητο και πολυπράγμων άνθρωπο. Ως τίμιο αγωνιστή των ιδανικών της ειρήνης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι΄αυτό και τον ανέδειξε δύο φορές στο βουλευτικό αξίωμα. Όσοι τον έζησαν στο κοινοβουλευτικό του έργο, θυμούνται ένα ακούραστο πολιτικό, με αξιοθαύμαστη συμμετοχή στις Κοινοβουλευτικές επιτροπές. Ένα καλό συνεργάτη και συνεπή υπηρέτη του λαού. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι ο Γιαννάκης κόσμησε τη Βουλή με την παρουσία του. Πάντοτε μελετημένος, αξιοπρεπής, με σεβασμό προς όλους του τους συναδέλφους δικαιωματικά θα γραφτεί στην ιστορία ως ένας από τους βουλευτές που ξεχώρισαν για το ήθος και την ποιότητα του αλλά και για τη χαρά και το γέλιο που πρόσφερε στους συναδέλφους του και στο προσωπικό της Βουλής.  

 

Οι πρώτες γραμμές που έγραψε μιλώντας για τη ζωή του, αποδεικνύουν ότι ο μακαριστός Γιαννάκης έζησε όλη του τη ζωή παλεύοντας για ένα καλύτερο μέλλον. «Από παιδί», έγραψε, «έκανα όνειρα για το μέλλον, για το κάθε τι». Συνεχιστές των ονείρων του, οι δικοί του άνθρωποι. Όσοι τον έζησαν και τον αγάπησαν και η μεγάλη οικογένεια του Λαϊκού Κινήματος.

 

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στη σύζυγο του Διαμάντω, στα παιδιά και τα εγγόνια του.